ای که به خشکی لبات دریا توسل می کنه  /  موندم چجوری داغتو دنیا تحمل میکنه گرم طوافن تا غروب سرنیزه ها دور سرت  /  وقت نماز تیرها سجاده میشه پیکرت این موج که روی تنت با گریه میریزه منم  /  زخمات لب وا میکنه هر بار بوسه میزنم با آه شونه میکشم زلف پریشون تو رو  /  با اشک روشن میکنم شام غریبون تو رو   تنت به زمین سرت به سنان سلام الله علیک ایها العطشان پر از غم تو زمین و زمان سلام الله علیک ایها العریان   مرمل به دمادر خاک صحرایی حسین من  /  چرا ای تشنه لب بی یار و تنهایی حسین من قافله سالار من کجایی ای دوای دردم  /  پی تو هرکجا میگردم تورو تو قتلگاه گم کردم ای بدن صد پاره رو خاک داغ این صحرایی  /  چرا مقطع الاعضایی بگو کجا برم تنهایی    

    خیمه ماه محرم زده شد بر دل ما  /  باز نام تو شده زینت هر محفل ما جز غم عشق تو ما را نبود سودایی  /  عشق سوزان تو آغشته به آب و گل ما ....

بگذشت مه روزه عید آمد و عید آمد بگذشت شب هجران معشوق پدید آمد   آن صبح چو صادق شد عذرای تو وامق شد معشوق تو عاشق شد شیخ تو مرید آمد   شد جنگ و نظر آمد شد زهر و شکر آمد شد سنگ و گهر آمد شد قفل و کلید آمد   جان از تن آلوده هم پاک به پاکی رفت هر چند چو خورشیدی بر پاک و پلید آمد   از لذت جام تو دل ماند به دام تو جان نیز چو واقف شد او نیز دوید آمد   بس توبه شایسته بر سنگ تو بشکسته بس زاهد و بس عابد کو خرقه درید آمد   باغ از دی نامحرم سه ماه نمی‌زد دم بر بوی بهار تو از غیب دمید آمد   مولوی